มาตุภูมิ

ความอยู่รอดคือที่มาจับอาวุธ
คนบริสุทธิ์ต้องทำใจแม้ไหวหวั่น
จำต้องพรากจากไกลไม่รู้วัน
เพราะสงครามคร้ามขวัญมันยืดเยื้อ

เสียงหัวเราะปนสะอื้นกลบขื่นเศร้า
มีเพียงภาพแทนเจ้าเข้าโอบเอื้อ
ฝากความหวังอบอุ่นรักจุนเจือ
ลมหายใจนี้เพื่อ..มาตุภูมิ

เราจะพบกันได้เพียงในฝัน
ไกลห่างกันขวัญเหลือเพียงเศษเสี้ยว
โลกเย้ยหยันเคราะห์ข้าเกินยาเยียว
ต่างเก็บเกี่ยวพ่ายแพ้บาดแผลใจ

สมรภูมิความเปลี่ยวเหงาเราเป็นเหยื่อ
ความคลุมเครือของอนาคตมิสดใส
แม้เลือดเนื้อเยือกหนาวทุกคราวไป
รอเช้าใหม่แสงตะวัน(ยัง)อันตรธาน

ทุกระลอกหมอกหนาวร้าวรันทด
เขาวงกตชะตากรรมซ้ำรอยผ่าน
คลื่นความเศร้าลึกลงไปในวิญญาณ
หาหนทางกลับบ้านยังไม่พบ

คู่สงครามคือใครเราไม่เห็น
รอยลำเค็ญล้วนฝากเป็นซากศพ
ร่างความหวังเป็นเพื่อนก็เลือนลบ
เพราะจุดจบคือการฆ่าเพื่อมาตุภูมิ

มาตุภูมิเราอยู่แห่งหนใด มาตุมิแห่งชนชาติเมี่ยนอยู่หนใด